sobota, 18 stycznia 2020

7. Bukowiec

Zimy jak nie było tak nie ma, nawet z gór spływa śnieg. Nic to jeszcze cierpliwie czekam. A póki co wędruję w jesiennym klimacie. Nie ma co narzekać nie padało, nie wiało przyjemnie wędrowało się po leśnych ścieżkach. Jedynie co zakłóciło mój sielski widok - to całe szeregi ściętych drzew. 





Wędrówkę zaczęłyśmy w Mysłakowicach, a skończyłyśmy w Bukowcu. Krótko po opuszczeniu miejskiego autobusu weszłyśmy do lasu. Spotkałyśmy się z ciszą, świeżym powietrzem. Tego spokoju mi potrzeba było. Za każdym razem kiedy jestem w lesie zapominam o wszystkich kłopotach. Ładuję swoje "akumulatory", to są najmilsze chwile. Na trasie było trochę błota, niestety ciężki sprzęt leśnych pracowników zrobił swoje. Nawet nie spoglądałyśmy na zegarki, po prostu szłyśmy. Wreszcie dotarłyśmy do części parkowej Bukowca. Zauważyłam, że część stawów została pozbawiona wody. Nie znam się na tym, pewnie jest w tym jakiś cel. Dobrze, że w głównym stawie była woda, sporo kaczek i łabędzi zimuje tutaj. Na obrzeżu lasu góruje "Opactwo" ładnie odnowione. doszłyśmy do zabudowań pałacowych. Na dzień dzisiejszy otwarta była biblioteka i informacja, sala muzealna. Fajnie, bo mogłyśmy wypić tradycyjną kawę, porozmawiać z sympatyczną panią pracującą tam. Zanim przyjechał nasz autobus mogłam sfotografować ciekawe obiekty Bukowca. 










Opactwo







Kościół św. Marcina


Kamień choleryczny, który informował o granicy terenu objętego chorobą

Kościół św. Jana Chrzciciela

Dawna Karczma sądowa

Dziękuję za wizytę, pozostawienie kilku słów komentarza. Pozdrawiam serdecznie.

 

niedziela, 12 stycznia 2020

6. Z kadrem w tle.

W poszukiwaniu ciekawych obrazów. Bez konkretnego planu. Kolejne 10 km spaceru. Przebłyski zimy, wiosny oznaki.















Zobaczyłam orła cień




sobota, 11 stycznia 2020

5. Jagniątków

To już piąta wędrówka, nie jest źle. Przeszłyśmy blisko 10 km i to po zróżnicowanych drogach, były podejścia i zejścia. Zaczynamy w Jagniątkowie na pętli autobusowej. Idziemy początkowo asfaltową drogą, po kilkunastu minutach zagłębiamy się w las. dochodzimy do szerokiej drogi leśnej zwanej drogą I lub pod reglami. Długo nią nie idziemy, skręcamy w lewo głębiej w las i lekko pod górę pokonujemy kolejny odcinek naszej wędrówki. Radość "wielka" bo spotykamy troszkę śniegu na gałązkach i pod nogami. Radość i dlatego, że wokół czyste powietrze, cisza, nie czujemy wiatru. Jest ciepło co jednak mnie nie cieszy. I tak w pięknym otoczeniu pokonujemy kolejne metry. Nawet mało rozmawiamy aby nie rozpraszać tej leśnej ciszy. Robimy małą przerwę na mały posiłek trzeba cukier uzupełnić. Teraz będziemy miały lżej bo schodzimy w dół. Wreszcie jesteśmy na przystanku. Odjeżdżamy w kierunku Sobieszowa.  Tutaj mała przerwa na ....... tradycyjne zakończenie wędrówki, czyli wizyta w kawiarence na kawie. I dopiero teraz możemy wrócić do domu.